the old poets of china/ mary oliver

Wherever I am, the world comes after me.
It offers me its busyness. It does not believe
that I do not want it. Now I understand
why the old poets of China went so far and high
into the mountains, then crept into the pale mist.


: mary oliver, ‘the old poets of china’; new and selected poems, volume ii

the morning paper/ mary oliver

 Read one newspaper daily (the morning edition
     is the best
for by evening you know that you at least
     have lived through another day)
and let the disasters, the unbelievable
     yet approved decisions,
soak in.

I don't need to name the countries,
     ours among them.

What keeps us from falling down, our faces
     to the ground; ashamed, ashamed?

: mary oliver, ‘the morning paper’; a thousand mornings

rereading

momenteel herlees ik jane austen. eerst mansfield park, nu northanger abbey. dan pride & prejudice, sense & sensibility, en emma en persuasion. de laatste is mijn favoriet. althans, dat was het voor ik begon te herlezen. mansfield park is toch ook wel schitterend....

voor ik austen begon te herlezen las ik heel veel mary oliver, uit nieuw gekochte boeken, maar ook herlas ik alles dat ik al van haar had. dit nu volgende komt uit het essay ‘comfort’ uit olivers boek long life:

experience! experience!—with the rain, and the trees, and all their kindred—has brought me a comfort and a modesty and a devotion to inclusiveness that I would not give up for all the gold in all the mountains of the world. this I knew, as I grew from simple delight toward thought and into conviction: such beauty as the earth offers must hold great meaning. so I begin to consider the world as emblamic as well as real, and saw that it was—that shining word—virtuous. that it offers us, as surely as the wheat and the lilies grow, the dream of virtue.

I think of this every day. I think of it when I meet the turtle with its patient green face, or hear the hawk's tin-tongued skittering cry, or watch the otters at play in the pond. I am blood and bone however that happened, but I am convictions of my singular experience and my own thought, and they are made greatly of the hours of the earth, rough or smooth, but never less than intimate, poetic, dreamy, adamant, ferocious, loving, life-shaping.

did i ever tell you that i love mary oliver?
i love mary oliver.

ik lees weer meer en schrijf weer een beetje. wel, lezen deed ik nooit niet maar schrijven was een beetje weg. op. maar niet langer. iedere ochtend. een beetje. vooral over wat ik lees, eigenlijk. en dat is genoeg.

het is overigens mogelijk dat ik langzaam ga verhuizen. van hier naar daar > fluentinsilence.blogspot.nl. ik denk dat ik de komende periode eerst alles dubbel zal plaatsen, hier en daar. en dan, ooit, alleen maar daar. simpelweg alleen maar omdat ik die woorden zo mooi vind; fluent in silence.

 

poëzie/ mary oliver

uit A Thousand Mornings:

THE MOCKINGBIRD

All summer

the mockingbird

in his pearl-gray coat

and his white-windowed wings

flies

from the hedge to the top of the pine

and begins to sing, but it's neither

lilting nor lovely,

for the is the thief of other sounds—

whistles and truck brakes and dry hinges

plus all the songs

of other birds in his neighborhood;

mimicking and elaborating,

he sings with humor and bravado,

so I have to wait a long time

for the softer voice of his own life

to come through. He begins

by giving up all his usual flutter

and settling down on the pine's forelock

then looking around

as though to make sure he's alone;

then he slaps each wing against his breast,

where his heart is,

and, copying nothing, begins

easing into it

as though it was not half so easy

as rollicking,

as though his subject now

was his true self,

which of course was as dark and secret

as anyone else's,

and it was too hard—

perhaps you understand—

to speak or sing it

to anything or anyone

but the sky.

on being: listening to the world/ mary oliver

een gesprek met Mary Oliver:

#166

Ik weet niet waarom ik mijn twijfels heb bij de poëzie van Mary Oliver. Ik voel me aangetrokken tot haar liefde/bewondering voor natuur, en haar (met alle respect) simpele teksten. Tegelijkertijd is dat ook wat me steekt, denk ik.

Aan de andere kant lees je haar gedichten daarom ook beter twee keer, er staat — nee, er kan de tweede keer iets anders bedoeld worden.

Wellicht heeft het ermee te maken dat ze, wat mij betreft tenminste, te snel ergens van wegvlucht, dat ze juist als ze iets aanraakt, daar ineens een te simpele draai aan geeft, het te vlug loslaat, of te gemakkelijk zegt dat je niet alles zo serieus moet nemen. (Ik wantrouw mensen die beweren dat het leven een feestje is.) En dat trek ik me natuurlijk aan want ik neem alles serieus. Een zin/ regel als de volgende kan me ook furieus maken:

       Listen, are you just breathing a little and calling it life?

Het is natuurlijk fantastisch opgeschreven (en een goed voorbeeld van de manier waarop ze ‘simpel’ schrijft) en het schudt iedereen wakker die het leest dus dat is kunst, craft — en ik weet niet waarom ik aan haar twijfel — of ik weet het wel want ik twijfel aan mijzelf.

Olivers poëzie raakt dé vragen aan die ik maar blijf stellen, die onbeantwoord blijven:

       hoe moet je leven?
       wat ís leven?

Ik geloof dat luisteren naar Nils Frahm/ de wind in de bomen, het hoge gras/ leven is. Maar ik weet dat veel mensen sociale interactie belangrijker vinden dan die met de natuur. Ik niet, omdat het mij minder oplevert (tenzij het om uitgepuurde gedachten op papier gaat), het kost me alleen maar. En dat is lastig. Wellicht, omdat Mary Oliver me deels aan mijzelf doet denken, omdat zij misschien net zo is, heb ik er moeite mee haar werk te ... accepteren?

Ik weet dat het niet erg is om veeleisend te zijn ten opzichte van ‘het leven’, maar er zijn veel, allerlei manieren om veeleisend te zijn.

(Natuurlijk blader ik nu door de boeken van MO die ik heb staan. In een essay in Long Life kom ik tegen:

       All through our gliding journey, on this day as on so many others, a little song runs through my mind. I say a song because it passes musically, but it is really just words, a thought that is neither strange nor complex. In fact, how strange it would be not to think it — not to have such music inside one’s head and body, on such an afternoon. What does it mean, say the words, that the earth is so beautiful? And what shall I do about it? What is the gift that I should bring to the world? What is the life that I should live?

Ze stelt in principe dezelfde vragen. En moet zichzelf ook gerust stellen:

       I worried

       I worried a lot. Will the garden grow, will the rivers
       flow in the right direction, will the earth turn
       as it was taught, and if not how shall
       I correct it?

       Was I right, was I wrong, will I be forgiven,
       can I do better?

       Will I ever be able to sing, even the sparrows
       can do it and I am, well,
       hopeless.

       Is my eyesight fading or am I just imagining it,
       am I going to get rheumatism,
       lockjaw, dementia?

       Finally I saw that worrying had come to nothing.
       And gave it up. And took my old body
       and went out into the morning,
       and sang.       )

mary oliver (2)

One Winter Day

Today the floes came. They made their stately approach with the incoming tide, in no hurry but as if destined. The tide fell and they were left like dropped clouds along the beach. Little boys clambered onto them, as though they were white ships that could carry them out to sea. The gulls and the eiders also seemed to feel they were here for entertainment, and chose to rest upon this or that shining pinnacle. Those still in water were no more than islands, but when left on shore they revealed themselves entirely, huge, and as gorgeously shaped as sculpture, both inspired and fortunate. A blue light glowed from their crevices. They might have been souls.

(Uit Long Life: Essays and Other Writings.)

mary oliver

The Moth, The Mountains, The Rivers

Who can guess the luna's sadness who lives so briefly? Who can guess the impatience of stone longing to be ground down, to be part again of something livelier? Who can imagine in what heaviness the rivers remember their original clarity?

Strange questions, yet I have spent worthwhile time with them. And I suggest them to you also, that your spirit be richer than it is, that you bow to the earth as you feel how it actually is, that we—so clever, and ambitious, and selfish, and unrestrained—are only one design of the moving, the vivacious many.

(Uit A Thousand Mornings.)